سلام به همه

من دیدم این وبلاگ رو زمین مونده گفتم یه گردگیری ازش بکنیم!

یه سئوال...

رابطه زن و شوهری رو تعریف کنید!

و بگین این رابطه در چه چیزهایی خلاصه می شه

هدفش چیه و اینکه...

شما چرا ازدواج کردین!

 

سلام به همه همفكران قديمي ، به ياران با وفاي كلبه كوچكمان

يكسال و اندي گذشت و من پس از گذشتن از روزهاي سرد و بي روح و طي كردن برخي جاده هاي ناهموار زندگي ، برگشتم . به همراه فرشته دلپاكي كه  وجودش براي من انگيزهاي شد تا مرتفع ترين قله هاي زندگي را در فاصله كوتاهي طي كنم . نازنينِ دل دريايي كه قانع به همه چيز من شد و در طول اين مدت هميشه بهترين همفكر و همكار و رفيق من شد . همه وجود من ، همه تلاش من ، همه زندگي من نثار دستان پاك و ذهن بي آلايش و دل دريايي اش باد.

دوستان قديمي ، با آمدن بهار قصد كرديم دوباره جاني نو در اين كلبه بدميم و در طرحي نو دراندازيم.

قصد داريم همفكري تازه مان را در جهت تغييراتي كه در اين مدت روي داده ، شروع كنيم . تغيراتي اساسي كه زندگي تك تك ما را جلوه اي ديگر بخشيد اگر ياري ايزد دانا و همفكري و ياري شما دوستان باشد به دنبال راه هايي هستيم كه زندگيمان زيباتر، مشكلاتمان كمتر و عشقمان هر روز بيشتر و پايدارتر شود و در نهايت هر روز بيشتر  به تكامل و خوشبختي نزديكتر شويم.

منتظر همه شما دوستان هستيم.

بالاخره صاحب این وبلاگ دلش به حال وبلاگش سوخت بالاخره صاحب این وبلاگ یه پای خوب برای راه رفتن و پیش رفتن پیدا کرد ...

چقدر زمان زود می گذره انگار همین دیروز بود...

بیش تر از یک سال از راکد موندن این وبلاگ می گذره و یهو ...یه کامنت برات میاد که همفکری قراره ایشالا به لطف خدا دوباره شروع کنه....!!!!!!!!!

چقدر آدما تغییر می کنن .به نظرم این همفکری با همفکری های دیگه خیلی فرق کنه .

پارسال این موقع همه تقریبا مجرد بودن.حالا نه .شده وبلاگ متعهل ها پس دیگه همفکری واقعی تر می شه جدی تر و بزرگتر...

در ضمن هر کی برای این پست کامنت می ذاره یادش باشه به مدیر وبلاگ بابت بدست آوردن یه الهه زمینی تبریک بگه...

منم تبریک می گم ایشالا هر دوتون خوشبخت باشین در پناه خدا...

سلام به همه

تو تمام رابطه ها همیشه منم و اون .تویی و اون یکی .اونه و یکی دیگه.

تو رابطه مادر و فرزندی پدر و فرزندی.زن و شوهری . دوستیوهم خونه ای...

فکر می کنین چطوری باید توی اختلاف نظر ها یه تصمیم گرفت که نه طرف مقابل ناراحت بشه نه خودمون نا راضی و در عین حال طوری باشه که هر۲ موافق باشن!

فرشته... الهه... زمینی...آسمونی.... همفکری .... سئوال...

توی این چند روزه به خیلی چیزا فکر کردم که فلسفه اش رو نفهمیدم. به علی(ع)، به فاطمه (س)،به خودم ،به خدا، به بزرگی و کوچیکی، به شهادت، به قرآن، به گناه و به خیلی چیزای دیگه .

همفکری با آدما راجع به این چیزا فقط سردرگمی آدم رو بیشتر می کنه؛حتی ممکنه آدم رو دچار تردید کنه یا باید خودت تلاش کنی تا بفهمی یا باید صبر کنی تا خدا بهت بفهمونه .البته اگه طالب فهم باشیم!

 

 

سلام

بعد از مدتها برگشتم . خسته از راه طی شده و خوشحال از پیروزی راه طی شده . روزها و هفته هایی را که نبودیم و این سرای همفکری زیر گرد و غبار فراموشی به خاطره ها سپرده شد . گویی دیگر فکری نمانده برای همفکری .

پس یاوران همفکر ما کجایند . از آن دوستان همیشه حاضر ، سر حال و روشن ذهن دیگر خبری نیست . روزگار چه بر سر ما آورده . نکند که ما باز اسیر روزمرگی شدیم و گریبانمان را به دست دنیا داده باشیم .

نه من بعید می دانم .....

... از پرواز سخن های زیادی می شنوم . صدای باز و بسته شدن بالهای کوچک یاران به گوش می آید .

پنداری همه یاوران همفکر ما میروند از خاک تا برسند به افلاک.

می خواهند فرشته باشند . فرشته های آسمانی .

مبارک است .

یاوران همیشه مومن ، سفر همگی تان سلامت باد . ما را نیز به یاد داشته باشید و باز ما را یاری کنید .

در پناه بزرگ ایزد دانا .

  

 انسان مجموعه اي از نيازهاست . توي جاده پر پيچ و خم زندگي هر كدوم از ما براي برآورده كردن نيازهامون تلاش
 مي كنيم . وقتي عملي رو انجام مي ديم كه به نفع ديگري ست و خودمون توش نفعي نداريم در حقيقت يكي از نيازهاي خودمون رو بر طرف كرديم . ما نياز داريم به محبت كردن ، به ايثار كردن ، يا گاهي اوقات به خودنمايي ،  همه ما از ته دل مي خواهيم براي كساني كه دوستشون داريم هر كاري انجام بديم . پس نميشه گفت انجام كاري به نفع ديگري عقلاني نيست و اشتباهه چون ما در حقيقت در حال بر طرف كردن نياز خودمون هستيم (و يا خاموش كردن عطش خودخواهي خودمون).

به نظر من توي انجام همه كارها و گرفتن همه تصميمات بايد از عقل و منطق استفاده كرد . چون فقط اين عقل آدمه كه قدرت تجزيه و تحليل مسايل رو داره و مي تونه توي شرايط مختلف ، بدون تاثير پذيري از جو حاكم بر محيط ، خوب و بد رو از هم تشخيص بده و حكم نهايي رو صادر كنه .

قبلا هم گفتم كه عقل از داده ها يي كه بوسيله حواس مختلف بِهِش ميرسه تصميم گيري ميكنه . حالا توي بعضي شرايط احساسي و عاطفي كه منطق پيش فرضي براي قضاوت نداره ، احساس ميتونه به عنوان ورودي عمل كنه و داده هاي لازم از محيط( مثل شرايط زماني ، مكاني ،  جو حاكم بر محيط و عواطف و احساسات اطرافيان) رو به عقل بده تا بر پايه اونها و با توجه به نفع شخصي و آينده نگري و با در نظر گرفتن احساسات و نفع اطرافيان تصميمات لازم  گرفته بشه .( البته حرفها زدنش خيلي آسونه ولي عمل كردنش احتياج به يك عقل و منطق و احساسي آموزش ديده داره )

پس تصميم گيري نهايي به عهده عقل و منطقه و احساس هم هميشه مي تونه كمك رسان و يار اون باشه . يعني در همه شرايط اين دو ميتونن در كنار هم و مكمل همديگه باشند .

اطلاعاتي رو كه عقل از پردازش داده هاي جمع آوري شده از محيط بدست آورده باعث رشد درك و بالا رفتن سطح آگاهي و دانش ما ميشه . و هر قدر اين رشد و سير صعودي بيشتر باشه ، ما با اطمينان بيشتري و البته درصد خطاي كمتر ، تصميم گيري مي كنيم .

البته سطح درك و آگاهي تا اندازه ي زيادي در درست و غلط بودن تصميمات موثره . باقيش به عهده خود شخصِ ...

راستيش هم آدم وقتي زيادي توي اين مسايل غرق ميشه يه خورده قاط ميزنه .

 

 

اين راه پر پيچ و خم و طولاني ، توش پره از دو راهي ها و يا دوگانگي ها . من توي اين جور شرايط هميشه چند تا راه دارم براي گذر درست از اين احساس (البته درست در نظر خودم). يكي از اون راه ها و اصلي ترينش ،  چيزيه كه منطق حكم ميكنه . منطق من با استفاده از حاصل پردازش  داده هايي كه از محيط به دست آورده و شرايط فعلي من (از همه نظر) ، حكم نهايي رو صادر ميكنه . حكمي كه هم به نفعِ حال منه و هم آيندم . اين راه بهترين و عاقلانه ترين راهه براي گذر از اين مسئله .

ولي توي جاده زندگي خيلي وقتها پيش مي آد كه ديگه آدم نمي تونه اون كاري رو انجام بده كه منطقش حكم ميكنه و اونم به خاطر شرايطي كه توش قرار ميگيره . گاهي اوقات شرايطه كه به آدم حكم ميكنه كاري رو  انجام بده يا نه ، حالا يا از روي اجبار يا اختياري كه حالتي از اجباره يا شايدم احساساتيه كه توي اون زمان و مكان مشخص داريم كه نيروش همسنگ منطق شده  ....

توي تضاد بين عقل و احساس تا اونجايي كه من ديدم در اغلب موارد احساس پيروز شده ولي من فكر ميكنم هيچوقت نبايد زمام امور رو به دست احساس صِرف داد . چون احساس مثل منطق بر پايه داده ها و اطلاعات عملي به اثبات رسيده قضاوت نميكنه و هميشه تابع شرايط زماني و مكاني همون لحظه بوده .

البته ناگفته نمونه جاهايي هم پيش مي آد كه ديگه منطق هيچ داده از پيش تعيين شده و يا تجربه شده اي نداره كه بخواد با استناد به اونها كاري انجام بده ، اينجاست كه احساس ما با صداقتش مي تونه به داد ما برسه .

 من خودم تونستم تا يه جاهايي بين احساس و منطقم پيوندي برادرانه ايجاد كنم . سعي مي كنم به ذهنم ياد بدم كه چطور با در نظر گرفتن شرايط احساسي خودم و اطرافيان راي صادر كنه . ذهن من حالا احساس رو يكي از منابع كسب داده ها از محيط اطراف مي دونه . احساسي كه حداقل به خود آدم  دروغ نمي گه . احساسي كه كم كم ياد ميگيره با منطق تعامل داشته باشه .

 به نظر من اگه آدم بتونه در مواجهه با مشكلات و دو گانگي ها اينطور برخورد كنه ، ديگه هيچ وقت تضادي بين احساس و منطقش بوجود نمي آد يعني ديگه مشكلي نخواهد بود كه بخواي حلش كني . و اين يكي از اصول افسونگري ست .